...محمد رسول الله مي خواست نماز بخواند؛ تکبير گفت.حسين هم خواست بگويد اما نتوانست...
فاطمه خواب است. حسين گريه مي کند.
يک دفعه گهواره شروع مي کند به تکان خوردن.
صداي لالايي شنيده مي شود. حسين آرام مي گيرد.
ماجرا را که براي محمد رسول الله تعريف مي کنند، مي گويد: «جبرئيل بوده، جبرئيل امين»
*
*
*
حسين را فاطمه شير نداد. نه فاطمه، نه هيچ زن ديگري.
وقتي که به دنيا آمد، فاطمه شير نداشت که به او بدهد.
هيچ زني هم پيدا نشد که دايه اش بشود.
محمد رسول الله انگشتش را در دهان حسين مي گذاشت.
او مي مکيد و اين مکيدن براي دو سه روزش کافي بود.
گوش و خون حسين مي روييد از گوشت و خون محمد...
لحمهم لحمي و دمهم دمي ...
*
*
*
حسين زبان باز نمي کرد. کمي دير شده بود.
محمد مي خواست نماز بخواند؛ تکبير گفت.
حسين هم خواست بگويد اما نتوانست.
محمد دوباره تکبير گفت. حسين باز هم نتوانست درست بگويد.
محمد هفت بار تکبيرش را تکرار کرد تا حسين توانست بگويد الله اکبر.
از آن روز هفت تکبير براي شروع نماز مستحب شد...
*
*
*
پيامبر-ص بچه اي را در راه ديد
نشست و او را گرفت و به او اظهار لطف و مهرباني کرد
وقتي علت را جويا شدند فرمود :
من او را دوست دارم چون او فرزندم حسين را دوست دارد
زيرا ديدم وقتي حسين مي گذشت
خاک زير پايش را برمي داشت و بر صورت مي کشيد
و جبرئيل به من خبر داد که او از ياران حسين در واقعه کربلا خواهد بود.
*
*
*
از به دنيا آمدن حسين ع هفت روز گذشته بود كه اسماء دوباره بردش پيش محمد ص.
پدربزرگ براي نوزاد گوسفند قرباني كرد و هم وزن موهاي سرش نقره صدقه داد.
اسماء باز هم گريه محمد ص را ديد اين بار طاقت نياورد. نتوانست نپرسد.
پرسيد: اين گريه براي چيست؟ هم امروز و هم روز تولد؟
گفت : گريه مي کنم براي نوه ام.
روزي مي آيد كه يك عده ستمكار از بني اميه او را مي کشند...
*
*
*
اسماء نوزاد را پيچيده بود توي يک پارچه سفيد.
محمد(ص) نوزاد را از او گرفت.
در گوش راستش اذان گفت و در گوش چپش اقامه.
اسمش را گذاشت شبير... شبير به عربي مي شود حسين.
نوزاد، پسر کوچک علي بود و علي براي محمد، مثل هارون بود براي موسي.
شبير پسر کوچک هارون بو